Αρχική>Ποιότητα Ζωής>Ταξίδια-Εναλλακτικός Τουρισμός> Γιατί Ταξιδευτής είναι Προσκυνητής...

Γιατί Ταξιδευτής είναι Προσκυνητής...

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙLike

322

Print article Send to a friend Facebook Twitter

 του Γιάννη Σπαβέρα

Οδοντιάτρου -Υγιεινολόγου
 
 
 
Η τελετή καύσης είχε ολοκληρωθεί: για το νεκρό, για τους συγγενείς, για όλο το χωριό, για τους τουρίστες. Ανάμεικτα συναισθήματα αποθηκευμένα στα μάτια, σε μια ισχυρή σύγκρουση πένθους, χαράς, λύτρωσης. Οι προσφορές στο χώμα καρτερικά θα σκορπίζονταν, καθώς ο χρόνος θα σάλευε μέσ’ από την ακινησία της ανυπαρξίας και την ευκρίνεια της ύπαρξης του σε τόσες «ζωντανές»ανθρώπινες ψυχές. Απέδωσαν το νεκρό στις σκόνες, εκείνες που ο άνεμος λατρεύει να σκορπάει, να εξαφανίζει,διευκολύνοντας την απελευθέρωση της ψυχής. Ένιωθα πως, όταν όλοι θα είχαν αποχωρήσει, θα άρχιζα τη δική μου «καύση». Χωρίς δαδί, χωρίς σπίρτα, μόνο με τη ζάλη παραστρατημένων ηλιαχτίδων, θα έκαιγα ότι ήμουνα. Ο ήλιος είχε αφοπλίσει όλες τις διαθέσεις, η δίψα είχε στεγνώσει το στόμα. Οι εκπλήξεις, οι απορίες, το δυσβάσταχτο της αντίληψης των εθίμων και των κανόνων, η μυρωδιά.
 
Ένας πονοκέφαλος που τυραννούσε τα μάτια. Και, ξαφνικά, άφησα το σακίδιο κάτω, έκλεισα τη φωτογραφική μηχανή, σάλιωσα τα χείλη με ότι υπόλοιπο διέθετα, και έκλεισα τα μάτια ακουμπισμένος σ’ έναν ξεφτισμένο τοίχο, που γκρεμιζόταν σιγά σιγά μες στο χρόνο. Και άντεχε. Παράτησα τα σαρόνγκ στο χώμα, πεσμένα έξω από τη φτηνή πλαστική σακούλα, που κρατούσε ακόμα μιαν άκρη τους. Φτάνει πια. Δεν θέλω τίποτα. Τίποτα να κρατάνε τα χέρια μου: ούτε αγορές ούτε ενθύμια. Φάρμακα μην τυχόν,φιλμ μην τυχόν,καπέλο δεύτερο μην τυχόν, ένα αγαπημένο βιβλίο μην τυχόν, φωτοτυπίες διαβατηρίου μην τυχόν, δύο μπουκάλια εμφιαλωμένο νερό μην τυχόν... Φτάνει πια. Δεν θέλω να είμαι επισκέπτης των χρωμάτων, των αρωμάτων, του διαφορετικού. Γύρισα με τα πόδια στο ξενοδοχείο. Κάποιος είχε βρει το σακίδιό μου και το είχε πάει στη ρεσεψιόν. Όχι, η πλαστική σακούλα με τα σαρόνγκ δεν βρέθηκε. Χαλάλι του... Πήρα το κλειδί του δωματίου μου, δεν πήρα το σακίδιό μου. Έκανα ένα καυτό ντους και ήπια τόσο νερό που παραλίγο να σκάσω. Ξάπλωσα πάνω απ’ τα σκεπάσματα. Ο ανεμιστήρας οροφής ζάλισε τις λέξεις,τις εικόνες,τα συναισθήματα,σαν μια αναμονή μονοθέσιου αεροπλάνου...
 
«...Πόσο λυπάμαι που άφησα τόσο ήλιο να φύγει μέσ’ από τα μάτια σου. Και αυτές τις φωνές τους,έκανα πως τις ήξερα. Ένιωθα ότι ήταν γνώριμες και τις άφησα δεδομένες να πλαγιάζουν στη σπατάλη του χρόνου.
 
Πόσο λυπάμαι που δεν μπόρεσα να είμαι ερωτευμένος άνεμος μες στα μαλλιά σου. Σαν επισκέπτης μιας φευγαλέας αλήθειας, μικρός κι ασήμαντος, καταξιώθηκα να ξοδεύομαι για το τίποτα.
 
Πόσο λυπάμαι που δεν είμαι αυτός που φαντάστηκα.
 
Όταν ο ήλιος πάρει το φως από τα μάτια μου,δεν θα παραπονιέμαι ότι με τύφλωνε για να μη δω πόσο επισκέπτης ήμουν. Του εαυτού μου,του εαυτού σου,των άλλων,του χρόνου,αλλά και των τόπων...»
 
Βύθισμα με πόνο. Σιωπή. Ο ανεμιστήρας ακόμα γυρίζει.
 
«...Εσύ θα με νοιάζεσαι, γιατί κατανοείς πόσο ερωτευμένος είμαι με τον Έρωτα.
Εσύ θα με περιμένεις,γιατί ξέρεις πως ο Χρόνος είναι μπροστά. Τόσο για κείνον όσο και για μας.
 
Ξεκινάω τώρα. Γυμνός, πιστεύω πως θα προλάβω να ΄ρθω πριν ανοίξεις τα παραθυρόφυλλα, πριν βάλεις την καφετιέρα, πριν καν ξυπνήσεις. Έτσι, με το τελείωμα των ονείρων σου, στο χουζούρι των εικόνων που λατρεύεις,τότε, που είσαι χαλαρή πάνω στο ζαρωμένο σεντόνι.
 
Με την απορία να καθυστερεί κι αυτή.
 
Τότε θα ‘ρθω για να προλάβω. Την αφοσίωσή μου.»
 
Ποτέ ξανά επισκέπτης. Γιατί ταξιδευτής είναι προσκυνητής. Κυρίως με αφοσίωση σ’ αυτό που συγκινεί,μιλάει μέσα στην καρδιά μου. Κυρίως με σεβασμό να φτάσω αυτό που μου χαρίζει το διαφορετικό και με φιλοξενεί έξω από τον εαυτό μου.
 
 
 

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙLike

322

Print article Send to a friend Facebook Twitter

Δεν συλλέγουμε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα εκτός εάν εσείς επιθυμείτε να μας στείλετε την ηλεκτρονική σας διεύθυνση (email)
για εγγραφή στο ενημερωτικό μας δελτίο (newsletter)